Jij bent initiatiefneemster, Louisa Boulkhrif van een soort gezellige straat geworden, vertel. Een paar jaar geleden was de Distelstraat hoe? Saai. Saai? Ja. Grauw. Weinig te beleven. De buren kenden elkaar niet. Men wist niet wie je buren en wie je overburen waren. En ja, en toen heb ik eigenlijk het heft in handen genomen om wat te gaan doen in de straat. En wat voor soort straat is het, hoe is de bevolkingssamenstelling, zijn het oudere mensen, jongere mensen? Ja. Het is van jong tot oud, multicultureel. Van donker naar licht. Dus in potentie een gezellige straat? Ja .Eigenlijk, ja. Maar op een gegeven moment: je ziet ze wel langslopen, maar je weet niet wie waar woont. En ze komen wel uit dezelfde straat, maar wie het zijn… Het woord “buren” op zijn smalst zeg maar? Ja. Wat heb jij gedaan? Nou, toen heb ik het initiatief genomen om feestjes te organiseren en de mensen bij elkaar te krijgen, en eigenlijk aanleiding te geven om de buren beter te leren kennen. En ja, en het begon eigenlijk naast mijn buren en zo had het een domino-effect. En hoe gaat het nu in de straat? Ja, we kennen elkaar, we weten wie wat, en ja, ik heb ook tussendoor feestjes georganiseerd, speelplaatsen voor kinderen. De kinderen gaan ook heel goed met elkaar om, naar de mensen toe, naar de ouderen toe. Wij als volwassenen ook. De deuren staan open. Vooral in de zomer zeg ik zelf: “de straat is nu een verlenging van onze woonkamer”. Ja, jullie gaan lekker met zijn allen op straat zitten? Ja, je kan een badje buitenzetten, je kan zelfs je stoel en je kan zelfs op de grond gaan zitten en een babbeltje maken. En wie er ook langskomt, zelfs van drie, vier straten verder, het is: “hallo, dag” en automatisch blijven ze staan. Ik kan me voorstellen, dat mensen op het moment dat ze dit horen denken: “nou, dat zou ik ook wel willen”, hè, bij ons in de wijk is het bijvoorbeeld ook hartstikke leuk en gezellig, en we hebben ook zo’n pleintje waar wel 30, 40 kinderen spelen als het mooi weer is. Maar als het er nou helemaal niet is, heb jij dan een tip, ik hou van tips, voor mensen hoe te beginnen, wat is nou het eerste wat je makkelijk eventjes kunt doen? Ja, ik zeg zelf: moeders of ouders die kinderen hebben, die komen heel makkelijk in contact met andere mensen, want de aanleiding zijn je kinderen. Automatisch worden ze aangesproken, jij spreekt de andere kinderen aan, je vraagt wie je ouders zijn en automatisch hè gaat het balletje rollen. Maar mensen die geen kinderen hebben is een automatisme: ze zullen automatisch een zak buiten neerleggen of een krantje pakken, of naar de auto toe lopen, of een boodschapje op zaterdag…Je komt elkaar wel tegen. Ja, ergens kom je wel elkaar tegen en dan denk je: “hoi buurman!”, “hoi buurvrouw!”. En ik denk, dat dat de eerste stap is om een opbouw te maken voor een goede buur of een goede buurvrouw.