In 1940 was de oorlog uitgebroken. In 1941 vonden de Duitsers het tijd om Joden op te pakken. Ze moesten zich verzamelen op het Jonus Daniël Meijerplein en dan moesten ze op hun hurken zitten. En met hun handen omhoog. En dan lieten ze ze heel lang zitten en probeer maar eens heel lang op je hurken te zitten. Heb jij dat gezien? Nee, ik heb het niet gezien, maar mijn vader heeft het gezien. En ik heb mijn vader nooit zien huilen. Maar toen hij thuiskwam en dat vertelde, toen liepen de tranen over zijn wangen. Mensen die je tegenkwam en die je goed kende, waarvan je wist dat je erover praten kon, dat je zei van “ja, maar zo kan het toch eigenlijk niet hè, daar moeten we toch wat aan doen?”. Er zijn hier in het voormalige atelier van Van Dooijers en Van Cuijk, hier die hele zaal zat vol met meisjes en moest ik proberen deze meisjes te laten ophouden met werken. En ik begon van “dames, laten we weggaan, want ze gaan alle Joden weghalen, dat kunnen we toch niet over ons laten gaan?!”. En ze stonden allemaal op. Het was ongelooflijk, we stonden allemaal op en ik dacht: “nou krijg ik mijn ontslag”. Dat dacht ik, want ik had nog een staking georganiseerd. En de cheffin, die ging mee naar beneden. En de hele zaal liep leeg en allemaal met mekaar door de stad lopen en iedereen roepen van, en iedereen proberen die winkels, kantoren, wat je leeg kon krijgen leeg kreeg. En het gevolg was toch wel, dat Amsterdam platlag. Andere mensen, die niet voor zichzelf op kunnen komen, dat jij ervoor opkomt. En of dat nou op de markt is of op de straat is, of op je school is, of in je buurt is, kom ervoor op!