print aa aa

Cádiz

Cádiz zeezicht

Cádiz

Cádiz is een havenstad in Zuidwest-Spanje en wordt wel het Europese Havana genoemd. Het is een van de Andalusische havensteden die niet aan de Middellandse Zee liggen. De goed beschutte haven dient als im- en exporthaven, vissers- en passagiershaven met een veerdienst op de Canarische Eilanden. De stad ligt op de punt van een smalle landtong en wordt aan drie zijden door water omgeven.

 

Cádiz leeft buiten. ‘Viva Caí!’ is de plaatselijke leuze, ‘Viva Cádiz’, heet de gratis krant. En Cádiz is een stad van ‘Leve het carnaval!’, dat ze hier altijd als nergens anders hebben gevierd, zelfs toen dictator Franco het verbood. Tegenwoordig is dit het grootste carnaval van Europa en is het een echt 24-uurs feest. Waar elders in Spanje de meeste dorpsfeesten pas rond middernacht echt losbarsten, wordt in de straten van Cádiz dagenlang continu gelald, gebrald en gedanst.

Typisch aan het oude Cádiz zijn de uitkijktorens die met name in de 18de eeuw overal op huizen zijn gebouwd. De scheepseigenaren wilden vanuit hun huis kunnen zien of de vracht uit Zuid-Amerika er al aan kwam. De Torre Tavira is de hoogste en biedt een prachtig uitzicht over de hele stad en de 125 andere torens.

Ini Leytens

Ini

Ini

Freelance actrice Ini Leytens vertrok 8 jaar geleden op de bonnefooi naar Cadiz. Ze schreef in haar dagboek: "Ik kan me niet voorstellen dat ik in dit ene leven alleen maar in Nederland zal wonen. En 'alleen maar' toneel zal spelen, les zal geven. Tunnelangst. Dan heb ik het idee dat ik nu al weet waar ik straks uitkom. Alsof je door de Hollandse polder naar een Fries dorp fietst dat je allang hebt zien liggen. Nee, het moet nog een verrassing blijven, kijken of het lukt in Spanje een nieuw bestaan in elkaar te knutselen, kijken hoe ver ik kom." In eerste instantie wilde ze voor een jaar haar horizon verruimen, maar dat liep uiteindelijk uit de hand. Inmiddels woont ze al 8 jaar met veel genoegen in Cadiz.

Omdat Ini geïnteresseerd was in de flamencowereld, besloot ze zich vooral daar op te richten. Haar oog viel op de typische klapstoelen waar de flamencogitaristen op zaten en ze besloot deze te beschilderen met teksten uit de flamencoliederen en opvallende kleuren. De stoeltjes, die ze poesillas (een kruising tussen de Spaanse woorden voor poëzie en stoel) vielen zo in de smaak dat er al snel meer opdrachten volgden. Mensen geven de stoeltjes cadeau aan vrienden, familie, collega’s en Ini houdt een kort interview om het stoeltje zo persoonlijk mogelijk te maken. Inmiddels heeft Ini er al zo'n zestig gemaakt.

Naast haar creatieve werk als illustrator, meubelmaakster en algemeen kunstenares, leidt Ini ook nog toeristen rond in de stad en regio. In een stad als Cadiz zijn weinig mensen die meertalig zijn en er leggen veel cruiseschepen met Amerikanen, Duitsers en Nederlanders aan.

Maaike en Michiel

Boek: Het Spaanse gif

Bijna zeven jaar geleden verhuisden Maaike & Michiel naar het zuidwesten van Spanje. Ze belandden in de buurt van Ayamonte, vlakbij de Portugese grens. Maaike is van huis uit journalist, maar hier in Spanje ging ze al snel iets heel anders doen. Inmiddels is ze al een paar jaar voorzitter van de lokale dierenbescherming/-opvang, en zeer intensief bezig met het opvangen en herplaatsen van zwerfdieren. In het eerste jaar dat ze in Spanje woonden, ontdekten ze al snel dat ze ontzettend veel plezier beleven aan het gezelschap en opvang van honden en inmiddels hebben ze er zelfs veertien rondlopen op hun 'finca'.

Na een aantal jaren tevergeefs te proberen ook nog artikelen te publiceren en verder te komen in de journalistiek op afstand, gaf Maaike de hoop op en stortte zich volledig op de opvang van honden, maar het schrijven heeft ze natuurlijk nooit verleerd. Afgelopen jaar kwamen haar oude én huidige werkzaamheden samen en binnenkort verschijnt haar kinderboek: 'Melle en de zwerfhonden'.

Maaike & Michiel hebben van het begin af aan altijd deze prachtige plek willen delen met anderen. Ze zeggen: "Het is hier zo mooi, zo puur en zo rustig, voor veel mensen uit Nederland een oase van rust. Onze honden kunnen met hun geblaf de rust soms een beetje verstoren, maar juist ook de aanwezigheid van zoveel (lieve) dieren, doet veel mensen goed. Wij zetten onze deur dus altijd open voor mensen die op bezoek willen komen."

 

© 2008 NTR